دلم دوست می خواهد. دوستی که اهل پیله کردن نباشد. از آنها نباشد که مدام به پر و پای آدم می پیچند و پیشنهادهای جوراجور می دهند. از آن دوست ها نباشد که دوست دارند توی همه کارهای آدم سرک بکشند و درباره همه چیز نظر بدهند.
دلم دوست می خواهد. نه دوستی که همق و همسن خودم باشد. نه آن قدر ساده و بی شیله پیله، که نتواند حرف دو پهلو بزند. نه آن قدر ساکت و آرام که همه حرف هایش را زیرلبی بگوید. نه آن قدر دلتنگ و مغموم که فقط بشود با او قدم زد یا روز تخت کوچک دو طبقه ای که مال خودت و خواهرت است نشست و خاطره معلم های سال پیش را مرور کرد.
دلم دوست می خواهد. نه دوستی که زود قهر کند، چشم و ابرو بیاید، پز بدهد یا از خودش تعریف کند. نه دوستی که هر سال جشن تولد بگیرد و کیک های صورتی سفارش بدهد یا آهنگ های خارجی گوش کند و چشم هایش را ببندد و هی از تو دور و دورتر شود. نه دوستی که مدام با تو پای تلفن باشد، اما وقتی با او خداحافظی می کنی احساس کنی که انگار سال هاست با هیچ کس حرف نزده ای!
دلم دوست می خواهد. نه دوستی که یکهو برود سفرو دور شود. بسیار دور و تو از او فقط یک مشت خاطره داشته باشی که به درد گریه کردن بخورد با چند تا عکس که نگاه شان کنی و آه بکشی و وقتی شماره تلفنش را نگاه می کنی چه قدر به نظرت غریبه بیاید. شماره ای که دیگر هشت رقمی نیست. انگار پنجاه تا عدد عجیب و غریب است که آن هم معلوم نیست اگر وصل شود، پشت گوشی همان آدم با همان صدای همیشگی و آرزوهای قدیمی باشد یا نباشد!
دلم دوست می خواهد. دوستی که ناپدید نشود. نرود. دلم دوستی می خواهد که عوض نشود. آن قدر یکهو عوض نشود که دیگر خودش نباشد. حالت چشم هایش، تکیه کلام هایش، گرمای دستش، حوصله اش، آرزوهایش... آه... آرزوهایش!
دلم دوستی می خواهد که خودش باشد. با همه آن چیزی که توی قلبش دارد و همه فکرهای کوچک و شیطنت آمیزی که توی کله اش دارد و همه آن حرف هایی که رک و پوست کنده به آدم می زند. دوستی که فکرهای ریزش را و هدف های کوچکش را از تو پنهان نکند. دوستی که برای تو همیشه وقت داشته باشد. دوستی که برای تو همیشه جا داشته باشد. دوستی که هیچ وقت حوصله اش را سر نبری. دوستی که تو را بخواهد. از آن مهم تر، دوستی که تو را بشناسد. بداند تو چه خواب هایی می بینی و بداند سه شنبه ها سنگینی و حالت خوب نیست، و بداند اگر کوه نروی کم کم هوای قلبت مسموم می شود و بداند چه وقت هایی بغض می کنی، اشکت سرازیر می شود، صدایت می لرزد، بداند دست خطت چه وقت هایی بد می شود، کی دیگر گریه ات بند نمی آید، داشتن یک دفترچه نو چه قد رخوشحالت می کند، صبحانه خوردن را چه قدر دوست داری و رازهای قلبت را کجا نگه می داری که بیرون نمی ریزد.
دوستی که بداند تو را با چه نام هایی صدا کند و بداند آهنگ چه جمله هایی را دوست داری و گاهی بدون آن که صدایش کنی برگردد و در لبخند پنهان مغمومش نشانت بدهد که به تو فکر می کند. دوستی که فکرهای تو را بخواند و زبان تو را بداند. دوستی که کلمات تو را بشناسد و همیشه بداند که حرف هایش را چه جوری تمام کند. بداند سر حرفش را با تو چه جوری باز کند. بداند...
دوستی که تو را، با همه شادی های کوچک و دردهای عمیقت، تو را با نشانی بن بست ها وب زرگراه هایت بشناسد!
دوستی می خواهم که... من دوستی می خواهم که پیر نشود، مریض نشود و ... نمیرد!
شما با این نشانی ها کسی را می شناسید؟
(حدیث لزر غلامی)
