|
يكي رفت، يكي آمد...
نردبان اين جهان ما و مني است عاقبت اين نردبان افتادني است لاجرم آن كس كه بالاتر نشست استخوانش سخت تر خواهد شكست اين دومين مراسم توديع بود كه من ديدم. و سومين رئيس اومد. رئيس جديد اومد. با ميني بوسش. همون ميني بوس معروف كه با رئيس مياد و با رئيس ميره. مثل رئيس قبلي. منتها از رئيس قبلي فقط يه سواري رفت. آخه جديدا مد شده كه تو مراسم توديع بگن " تنها آمدم و تنها رفتم" خوبيش اينه كه اين دو تا نمي تونستن چنين چيزي بگن. جوونه. زيادي جوونه. درسته كه مي گن به جوونها بايد ميدون داد. ولي نه يه دفعه يه ميدون اندازه "ميدان آزادي" كه نفهمه سر و ته اش كجاست. اينجور وقتها تجربه است كه كارسازه نه نيروي جووني. بدجوري تو اين يكي دو سال كارها با رابطه بازي صاحبان تجربه پيش رفت و الان .... نه تجربه اي دركاره نه رابطه اي. خدا عاقبت همه رو ختم به خير كنه... پ.ن: هوا سرد شده. طفلي اين ياس هاي بنفش قاطي كردن. دوباره گل دادن. نويسنده : - -
نويسنده : - -
سلام
خب شما نباید هم چیزی متوجه بشی. حال من ربطی به اینترنت و بلاگم نداره! ملت رو نمی دونم اما شما می تونی از طرق مختلفی جویای حال بنده بشید! کامنت دونی ... ایمیل ... یاهو آی دی ... و خیلی راه های دیگه! کلا راه های زیادی برای رسیدن و جویا شدن از حال من وجود داره. یکیشم که نباشه جایگزین وجود داره. خوش باشی دوست من ... 
[ آخرین صفحه ] [ صفحه 20 از 155 ] [ صفحه بعد ] |
درباره وبلاگ
يارب اين آتش كه در جان من است
سرد كن آنسان كه كردي بر خليل پاي ما لنگ است و منزل بس دراز دست ما كوتاه و خرما بر نخيل... نوشته های پیشین
|
