ديگر افتاده ام از پا، در اين صحرا

در راهم صخره و خارا، خارا خارا

چون كشتي در دل طوفان يارا، يارا

درياب اي ساحل دريا مارا، مارا

و چقدر راحت مضطرب مي شوم. به در و ديوار مي خورم و ... تمام سنگيني بار دلم از چشمه چشم هايم بر پهنه صورتم جاري مي شود. با دستهايم پاك مي كنم ردپاي باقيمانده را. و دلم مي خواد با دستهاي خيس به آسمان نگاه كنم و ببينم كه به من لبخند مي زني. آن وقت هري دلم بريزد و تمام سنگيني اش را رها كند. كاش يادم بماند...

پ.ن1: يكسال گذشت. از روزي كه تبعيد شدم...

پ.ن2: ...

|لينك ثابت| نوشته شده توسط مریم در دوشنبه 20 آبان 1387 و ساعت 11:24 قبل‏ازظهر ارسال نظر